ژاپن و آن شکوفه های گیلاسش و آن مهندس هایش و این اینمه هایش. پ.ن. به کارتون های ژاپنی میگویند انیمه به بقیه کارتون های جهان میگویند انیمیشن : )  

جز از کل استیو تولز را به ص ۵۰ رساندم خریدمش چون تعریفش را از کسانی که قبولشان دارم شنیده بودم. هر خوبی خوب نیست. حتی اگر این کتاب با این همه سر و صدایی که به پا کرده واقعا هم یک خربزه ی شیرین آبدار و مرغوب باشد دلیلی بر خواندنش نیست. چرا که من پیش از این ذهنم را با عسل های کوهپایه تغذیه کرده ام. شاید باید به عسل خوردن ادامه بدهم و وقتی عسل ها خوووووب هضم شد و خوب با جانم یکی شد و خوب خیالم تخت شد که فکرم در غلطک درستی افتاده و چفت شده بعدش از بین خربزه ها شیرین هاش را سوا کنم و بخورم و کیف کنم و سنکوب نکنم. ولی حتی شیرین بودن این خربزه خودش جای ارعاب است به نظر من :) تا صفحه ی ۵۰ من یکی دو کلمه حرف حساب بیشتر نشنیده ام... هر چند کشش دارد. زیاد. ولی کشش دلیل نمی شود :) به پاس افزایش سرانه ی مطالعه ی کشور و به پاس وسعت بخشیدن به حرف های برای گفتنم و نقد برای ایراد کردنم و به پاس اینکه شاید هی بخوانمش و هی کشش داشته باشد و هی هم زمان مخالفش باشم و به پاس اینکه به هر حال دوست دارم ببینم چه میشود و خب به هر حال به پاس مبلغی که رفته بالای این کتاب، این یک فقره خربزه را یک طوری زیر سبیلی ردش میکنیم و ارا ارام و با احتیاط غورتش میدهیم طوری که به عسل های برخورد نکند و تضاد نشود. ولی از این به بعد هم متعهد به اصل اساسی کتاب خواندن که همان یادگیری است میمانم و سراغ غوطه ور شدن در ادبیات

  میگه گوشیتو بده بهش میگم اگه غذاتو کامل بخوری گوشیمو میدم بهت.  ده دقیقه ی بعد...  غذاتو خوردی؟  خوردم... اممممم ... ولی آخراشو تف کردم.  گوشی را دادم بهش. تلاش و صداقت شایسته ی پاداش است :)